Maar toch ben ik al weken iets aan het verzwijgen. Ik weet al heel lang een geheimpje, maar ik heb het nog aan niemand verteld! Ik kan dus niet alleen babbelen, maar ook zwijgen.

Maar nu is het gedaan met zwijgen! Heel de wereld mag ons geheimpje weten! Mama heeft een dikke buik! In mama’s buik zit er een kindje! Ik krijg er een speelkameraadje bij! Een bjoejtje! Of een zusje! Joepie!

Eind november ben ik niet meer alleen, maar komt Appeltje ons gezelschap houden. Appeltje is de codenaam die mama en papa aan broertje of zusje gegeven hebben. Net zoals ik indertijd Biebel was.

Ik heb het eigenlijk wel nog niet helemaal door wat er gaat gebeuren, maar ik zie wel dat mama een dikke buik begint te krijgen, en als ik er op wijs, zeggen mama en papa dat er daar een kindje in zit. Leuk he!

Er zal hier heel veel gaan veranderen in huis. Ik ga mijn speelgoed moeten delen met Appeltje. En mijn website. Deze website zal in de komende weken serieus verbouwd worden, maar daar zal papa ten gepaste tijde alles over vertellen.

Eigenlijk is er al het een en het ander veranderd in huis. Want mama is al een paar weken thuis. Omdat ze heel veel pijn heeft in haar buik en omdat de dokter zegt dat ze veel moet rusten en platliggen en absoluut geen zware inspanningen mag doen. En dus mag mama mij ook niet meer optillen. Dat vond ik niet leuk, maar ondertussen ben ik het al gewoon, en heb ik leuke spelletjes gevonden die ik wel nog met mama kan doen.

Er is dus heel veel gebeurd de laatste weken en maanden, en er zal nog heel veel gebeuren. Maar we hebben nog heel veel tijd om daar over te vertellen. Papa, mama, Appeltje en ik.

En weet je wat het leukste van al is? Ik word grote broer!!! Waaaaaaaah, ik voel me zooooooo groot!

Gewèldig! Papa vooraan, dan mama en dan volg ik en zo dansen we de kamer rond! Ik kan wel niet aan mama’s schouders, maar dan neem ik gewoon haar poep vast!
En dan mama voorop, dan ik en dan papa. Hihi, papa moet zich dan lekker bukken.

We zijn nu nog op zoek naar een vierde man om een foto te trekken :-).

In ieder geval, er zijn heel veel leuke mensen langsgeweest, en vooral heel veel vriendjes en vriendinnetjes! Zoals mijn grote vriendin Nette, die met mij mocht meerijden in mijn cabrio.

Samen wafeltjes eten in een Mini: het is het toppunt van babyromantiek.

En weet je wat? Ik heb er zelfs een kusje voor gekregen…

*bloos*

De aandachtige kijker ziet trouwens een dikke, grote knots van een buil op mijn voorhoofd. Dat is van vrijdagavond over het stuur van mijn fietsje tegen een betonnen bloembak te vliegen. Wild rijgedrag, weet je wel. Maar daar gaan we het niet over hebben.

Gelukkig heb ik al veel kansen gehad om ook buiten te spelen, de afgelopen weken.

Vorige week zondag bijvoorbeeld. Toen vierde mijn neefje Pieter zijn eerste communie. Een grote zandbak in de tuin, en heel veel zon: ik waande me een echte toerist aan het strand!

Ik ben gisteren mee gaan stemmen met papa. En ik had me laten influisteren dat ik dan een bolletje mocht kleuren met een kleurpotlood. Ik was er al helemaal klaar voor! Ik ging een giraf tekenen op het blad! Of een olifant!

En toen kwamen we in het kotje, en bleek het een computer te zijn! Geen potlood! Boeh!

En we konden met die computer niet eens naar de website van Kaatje surfen!

Boeh! Stemmen is niet leuk!

Ziehier het innige koekjesmoment waarvan sprake:

En papa had blijkbaar toch enkele foto’s genomen. Waaronder dit bezwarend exemplaar:

Als een mooi meisje haar rokje even optilt bij het verlaten van de glijbaan, dan kan je niet anders dan verstomd bovenaan te blijven staan…

Gisteren zijn Carolien en Dries en Goya, Lies en Ella op bezoek geweest bij papa en mama. Ella was in het begin een beetje verlegen, maar ze mocht direct met mijn keukentje spelen, en op mijn glijbaantje zitten. Dat vond ze wel leuk.

Na een tijdje kreeg ze van haar mama en haar papa een doosje met koekjes, en daar had ik ook wel zin in. Ik heb mijn liefste blik bovengehaald, ben naast haar gaan staan en heb mijn mond wijd open gedaan, en ze heeft er een koekje in gestoken! Joepie!

Het was een heel fijn bezoekje, en toen ik slapen ging heb ik van Ella een slaapwelkusje gekregen. En zoet dat ik gedroomd heb…

Papa was te druk bezig met gastheer spelen om foto’s te trekken, maar Goya en Carolien hebben er heel veel getrokken, dus die verschijnen binnenkort ongetwijfeld nog wel…

Mama en papa zitten maar met één vraag meer:

Zou Ella geslapen hebben op de terugweg naar huis?

Ik zeg flink na wat mama en papa mijn voorzeggen, maar ik heb vooral twee heel interessante nieuwe woordjes ontdekt: Nee! (met uitroepteken) en Ja.

‘Nee’ was er eerst. Al de nodige weken eigenlijk. Tot grote ergernis van mama en papa. Alles was nee!

“Kobe, gaan we eten?” Nee!
“Kobe, gaan we slapen?” Nee!
“Kobe, wil je een koek?” Nee! (en dan toch een aannemen, hihi)
“Kobe, we gaan een verse pamper aandoen” Nee! Nee!

Mama en papa werden er groen en geel van op den duur! Altijd maar nee! nee! nee! Maar ik vond dat leuk…

Maar goed, tijd voor volwassenwording: ik heb er sinds een paar dagen ook de ‘ja’ bij genomen. En dat vinden papa en mama vééél leuker. Ik zeg nog altijd veel nee, maar ik zeg tussendoor ook regelmatig ja. Zelfs als ze vragen of ik wil gaan slapen. Als ik moe ben, tenminste.

Papa zegt dat ik nu veel positiever in het leven sta. Geen flauw idee wat hij daarmee bedoelt, maar het klinkt goed.

Ja!

Aan de kant voor Kobe de snelheidsduivel!

Om nog eens te laten zien wat voor vrolijke jongen ik ben: een filmpje van een leuk spelletje waarbij papa ontploft bij elke aanraking.

(link naar het filmpje)