En dat Duplo niet alleen voor kleine kindjes plezant is, bewijst onderstaande foto. Ik heb mama betrapt terwijl ze stiekem met mijn speelgoed zat te spelen! Oh!

Deze ochtend heb ik echter op een totaal andere manier mijn zin gekregen.

Ik ben nogal dol op Kaatje en Kamiel van Ketnet, en vooral op hun website, maar ik mag daar niet zo vaak naar kijken. Mama en papa vinden dat ik niet te veel tv of computer mag kijken, dat spelen veel leuker en belangrijker is.

Natuurlijk hebben ze gelijk, en natuurlijk ben ik dol op mijn Duplo-blokken en mijn boekjes ook, maar - puh! - papa zit ook wel heel vaak achter zijn computer. Deze morgen moest hij nog gauw iets doen op de computer voor hij naar zijn werk vertrok, en ben ik natuurlijk aan zijn mouw gaan hangen om ook op de computer te mogen. Maar het pakte niet. Ik mocht niet.

Tot ik plots luid en enthousiast ‘Kaatje Kaatje Kaatje!’ zei. Een duidelijk woordje, voorwaar.

Het effect was er naar: mama en papa begonnen enthousiast ‘bravo’ te roepen, en hebben me heel even naar de website laten kijken…

Ha! Een truuk die ik moet onthouden!

En hij heeft koekjes achter gelaten in mijn schoentje! En speelgoed op mijn tafel! Geweldig speelgoed! Waaaaaah!

Moet jullie nu laten - geen tijd - moet spelen.

Maar rauwe groenten? Waar andere mensen hun neus voor optrekken? Man! Ik ben er dol op!

Als mama en papa mijn groentenpap aan het maken zijn, durf ik al eens een stukje te bedelen, of gewoon te pikken. Ik eet al eens een stukje aardappel, of een stukje courgette. Maar vorige week trokken mama en papa toch grote ogen toen ik een preistengel uit hun handen griste, en er gewoon van begon te eten. En het nog lekker vond ook.

Ik heb er een hap of vier, vijf uit genomen. Daarna vond ik het welletjes, en ben ik de andere functionaliteiten van een preistengel gaan verkennen. Het gebruik als blokfluit bijvoorbeeld.

Nuttig. Zeer nuttig.

Nu niet dat ik per se de hele tijd in mijn Adamskostuum wil paraderen op mijn blog, maar toch… het was de hoogste tijd voor een nieuwe bad-pakken special. Een jaar later ben ik geen klein baby’tje meer dat stevig vastgehouden moet worden door papa in het kleine badje, maar zit ik zelf in het grote bad!

Je ziet dat ik toch wel een beetje beschaamd ben voor de foto eh…

De foto dateert van een paar weken geleden, waar ik nog in een badstoeltje zat, maar ook dat is ondertussen geschrapt. Ik heb het hele bad voor mij alleen, en ik amuseer me er te pletter! Spetter spetter spat!

Op mijn verjaardagsfeestje heb ik van papa en mama een boek cadeau gekregen. “De mooiste Kinderliedjes en Versjes voor de allerkleinsten”, een heel fijn boek met liedjes en gedichtjes. Maar wat het àllerleukste aan het boek was, is de CD die er bij zit. Een CD met meer dan 50 van die liedjes en gedichtjes.

Wat is die CD hier ondertussen grijsgedraaid zeg! Ik ben zot van die CD. Ik word er helemaal vrolijk van, en ik dans er op.

En het leukste van al: ik kan hem zelf opzetten. Sinds die CD in huis is, weet ik maar al te goed de Play-knop op de CD-speler zitten.

Een filmpje!

Nu ben ik een flinke stapper, en probeert papa me opnieuw te filmen. En opnieuw is er een klein Kobeke dat daar een stokje voor steekt…

Valt het op dat ik dol ben op trappen beklimmen?

Ben ik geen megakeinijgesuperbangelijke baby?

Hihi…

Dit weekend mag het dan wel mooi weer zijn, maar afgelopen week was het soms al serieus koud. En dan moet een kleine Kobe zorgen dat hij goed ingepakt is eh. Ben ik niet snoezig?